در فرهنگ فارسی دهخدا خرافات اینگونه تعریف شده است: «واژه خرافات، جمع خرافه است و خرافه در اصل به معنای سخن بیهوده، باطل، افسانهای و اسطوره و در زبان فارسی امروز، به عمل یا اعتقاد ناشی از نادانی، جهل، ترس از ناشناختهها، اعتقاد به جادو و بخت، یا درک نادرست علت و معلولها است. اعتقاد یا عقیدهای فاقد پشتوانه علمی به نحس بودن یک چیز، شرایط، حادثه، عمل خاص و نظایر آن»
دكتر يوسف فضايی در مقالهای خرافات را به شش دسته تقسيم میكند: ۱. فال گیری و پيشگويی ۲. جن گيری و ارتباط ۳. طالع بينی و دعانويسی ۴. توسل به جادو و طلسم ۵. عقيده به حاكميت سرنوشت و۶. عقيده به بخت، شانس و قسمت
علیرضا اسدالهی مدیرعامل انتشارات دینی صبح پیروزی در رابطه با جایگاه کتاب دینی در بازار نشر به خبرنگار باشگاه خبرنگاران میگوید: بازار نشر کتاب دینی از نظر فروش ضعیف است
مدیر انتشارات دینی صبح پیروزی با اشاره به انتشار کتابهایی چون تعبیرخواب، استخاره و فال بینی میافزاید:« مردم بیشتر به مسائلی میپردازند که چندان مورد نیاز آنها نیست و قسمت اعظم توجه خود را به خرافات معطوف داشتهاند»
در همین کتاب در مقالهای به قلم جواد شجاعی تحت عنوان «تقدیر گرائی عامیانه، ریشهها و پیامدها» آمده است: «حكومتهای دینی، از ديرباز تلاش كردهاند تا حاكميت خود بر مردم را مشروع جلوه داده و برای آن محملی مابعد الطبيعی!! به وجود آورند»
در چنین جوامعی انسان با پرداختن به سرنوشت از «مسئولیت فردی و اجتماعی» میگریزد و از زحمت تصمیمگیریها رها میشود. از این رو «منجیگرايی» و «انتظار انفعالی» بر جامعه حاکم میشود.