جمعیت ایران قبل از انقلاب اسلامی، حدود ۳۵ میلیون نفر بود. سیاستهای افزایش موالید در سالهای جنگ و بعد از آن، نرخ رشد جمعیت را تا ۳.۹ رساند. حال جمعیت ایران به مرز ۷۵ میلیون نفر رسیده است
در شرایط اقتصادی کنونی متولدین دهههای ۶۰ و ۷۰ درگیر مشکلات کار و مسکن هستند. از سوی دیگر روند تغییرات اجتماعی خود را در شکل کاهش میزان ازدواج، افزایش میزان طلاقها، کاهش میزان باروری (۱.۸ درصد) و کوچک شدن خانواده به نمایش میگذارد.
در ایران طبق سرشماری رسمی سال ۱۳۸۵، تعداد «سالمندان» برابر با ۵ میلیون و ۱۱۹هزار نفر یعنی ۳/۷ درصد جمعیت کل کشور بوده است. مرضیه وحید دستجردی، وزیر بهداشت گفته است با توجه به روند صعودی کنونی جمعیت سالمندان تا سال ۱۴۰۰خورشیدی به ۱۰ میلیون نفر یعنی حدود ۱۰ درصد جمعیت کشور خواهد رسید
بر اساس تعریف سازمان بهداشت جهانی عمر هر انسان به ۵ مرحله تقسیم میشود. کودکی: از تولد تا ۱۸سالگی، جوانی: از ۱۸ تا ۳۵سالگی، میانسالی: از ۳۵ تا ۵۵ سالگی، دوران مسنی: از ۵۵ تا ۶۵سالگی و بالاخره دوران سالمندی: از ۶۵ سال به بالا.
مشکل دیگر، حقوق بازنشستگی پائین است. میانگین حقوق بازنشستگی حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزارتومان است و این حقوق کفاف هزینههای سالمندان را نمیدهد. این حقوق با تورم موجود همخوانی ندارد و بسیاری از بازنشستگان مجبورند با وجود سن بالا با سختی کاری بیابند تا بتوانند آبرومندانه زندگی کنند
بر اساس گزارش وزارت بهداشت در حال حاضر ۹۵ درصد سالمندان نیازمند سمعک، سمعک ندارند، ۴۲ درصد سالمندان نیازمند دندان مصنوعی، فاقد دندان هستند و ۹ درصد سالمندان هیچگونه درآمدی ندارند
رئیس اداره سالمندان وزارت بهداشت (اسلامی ایران) میگوید:«برای ارائه خدمات سالمندی در تمام سطوح باید نیروی انسانی متخصص فراهم باشد، در حالی که تعداد متخصصان رشته سالمندی در کشور از تعداد انگشتان دست هم کمتر است!!؟».
وضعیت سالمندان ایرانی در این سالها، آئینهای است از وضعیت سالمندان فردا که یک چهارم جمعیت آن را تشکیل خواهند داد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر